Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Μ. Καραπάνου


Διαβάζω από καιρό σε καιρό γραπτά που με φέρνουν σε αμηχανία. Μου θυμίζουν μπαλκόνια σπιτιών την περίοδο των Χριστουγέννων  με μοναδικό στόχο να ξεπεράσουν   το ένα το άλλο σε αριθμητική ποσότητα  λαμπιονιων. Δεν αλλάζει το περιεχόμενο του κουτιού στολίζοντας το με περισσότερες κορδέλες, αυτή είναι η αλήθεια. Αγάπησα αυτούς που έγραφαν απλά, αυτούς που έγραφαν από την ψυχή τους και η ψυχή δεν χρειάζεται στολίδια, τι να τα κάνει άλλωστε...Τρία χρόνια πάνε που έφυγε η Μαργαρίτα Καραπάνου, πέντε που δεν την διαβάζω γιατί με κάποιο τρόπο καταφέρνει κι επηρεάζει την γραφή μου. Δεν την διαβάζω αλλά ονειρεύομαι την μέρα που θα είμαι αρκετά ισχυρή ώστε να μπορώ να το κάνω.

Κυπαρησία Σ.


Από το Feedage. com

 Λες κι αναζητούσε από την πρώτη στιγμή ν’ ανακαλύψει το νόημα της ζωής, να το αναλύσει. Με μια ειλικρίνεια που «σπάζει κόκαλα». Όσα πολλοί δεν τολμούν να ομολογήσουν ακόμη και όταν γεράσουν αυτή τα είπε στα δεκατρία, στα δεκατέσσερα, στα δεκαπέντε της χρόνια, πριν το τέλος ακόμη της εφηβείας. Γι’ αυτό και δε με εκπλήσσει το γεγονός ότι οι άλλοι συγγραφείς στέκονται απέναντί της μ’ επιφύλαξη, φανερά αμήχανοι. Ανέβασε πολύ ψηλά τον πήχη η άτιμη, και τώρα καθώς θα κάθεται εκεί πάνω ή εκεί κάτω ή όπου αλλού και θα παίζει με τα σκυλιά της θα ρίχνει ματιές στη γη και θα χαμογελά πλατιά, μ’ ένα ειρωνικό μειδίαμα.

Μ’ αρέσει πολύ η Μαργαρίτα Καραπάνου. Γιατί; Επειδή είναι πολύ διαφορετική απ’ τους πληκτικούς, επί το πλείστον, ομοτέχνους της. Γιατί γράφει ενδιαφέρουσες ιστορίες, που δε γίνονται ποτέ βαρετές. Γιατί μπορεί και περνά στον αναγνώστη κάποια μηνύματα, με τρόπο αβίαστο, αληθινό. Και γιατί, να, φαντάζει στα μάτια μου, σαν ένας μικρός παράξενος ήλιος λογοτεχνικής ζωής…


Ύστερα από ένα άσχημο όνειρο παρακάλεσα το θεό να με αφήσει να ζήσω,τίποτε άλλο, γιατί η ζωή είναι πολύ ωραία.
Τα έχεις όλα, χωρίς να έχεις τίποτα.
Υπάρχει η φαντασία που συμπληρώνει κι έτσι η ζωή είναι καταπληκτική. (Μ. Καραπάνου)

Στο τέταρτο βίντεο μιλάει  για τους φίλους της μητέρας της  (γιατί κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις  όσο και να μας κακοφαίνεται)


9 σχόλια:

  1. καλημέρα Κυπαρησία Σ.

    δεν έχω διαβάσει βιβλία της Καραπάνου αλλά οταν αγοράσω βιβλίο η πρώτη μου αγορά θα είναι ενα απο τα βιβλία της...μιας και -έστω- απο την προβολή των προσωπικών της δραμάτων ,είδα κάποια στοιχεία γραφής της...αλλά φαντάζει άσχημο στα δικά μου μάτια η προβολή των προσωπικών της ...της ζωής της...έχω ξαναδεί την συνέντευξη και δυσανασχέτησα και τότε ...πρέπει να ασχολούμαστε με την προσωπική της ζωή? κακώς είχε βγεί και έλεγε προσωπικά της ...η προσοχή μας θα έπρεπε να ήταν στραμμένη μόνο στην δουλειά της και στα συγγράμματά της...

    όσες όψεις και να έχει το νόμησμα...ας το κρατάει στην τσέπη του ο καθένας....

    Ύστερα από ένα άσχημο όνειρο παρακάλεσα το θεό να με αφήσει να ζήσω,τίποτε άλλο, γιατί η ζωή είναι πολύ ωραία.
    Τα έχεις όλα, χωρίς να έχεις τίποτα.
    Υπάρχει η φαντασία που συμπληρώνει κι έτσι η ζωή είναι καταπληκτική. (Μ. Καραπάνου)
    Καραπάνου...υπέροχος λόγος και γραφή...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. με αφορμή την ανάρτησή σου, Κυπαρησία μου, είδα και όλα τα βίντεο. συγκινήθηκα αφάνταστα. θέλει θάρρος περίσσιο και όχι ανοησία για τούτη την εξομολόγηση. να μιλάς πως οδηγήθηκες στην διπολική κατάθλιψη, να εξηγείς τον έσω κόσμο σου και πως αυτός σε κατεύθυνε στη γραφή σου.
    έτσι και αλλιώς όλα τούτα οι βιογράφοι θα τα γράφανε. γιατί, melissalli μου, να μην τα πει ή ίδια; ούτως ή άλλως λίγο-πολύ γνωστά ήτανε.
    εντύπωση μου έκανε το καθάριο, θλιμμένο της βλέμμα...
    ευχαριστώ για την τούτη την αφορμή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. melissalli
    Ο Τ. Ουίλιαμς είχε πεί "η ζωή ενός συγγραφέα είναι η δουλειά του και η δουλειά του η ζωή του", θέλοντας να τονίσει πόσο άρρηκτα συνδεδεμένα είναι αυτά τα δύο κι έτσι τα βρίσκει κανείς όταν αναζητήσει πληροφορίες οπουδήποτε -ζωή και έργο του τάδε, δεν γίνεται λοιπόν να τα δείς ξεκομμένα. Προσωπικά δεν περίμενα κάτι διαφορετικό σε μιά συνέντευξη της Μ. Καραπάνου γνωρίζοντας το έργο της παρά ειλικρίνεια- παραθέτω το πρώτο σχόλιο απο το feedpage.
    Τα νομίσματα δεν είναι φτιαγμένα για να μένουν στην τσέπη μας αλλά για να εξαργυρώνονται και η αξία τους είναι απόλυτα συγκεκριμένη. Στο χρηματιστήριο της λογοτεχνίας ρίχνονται πολλές φορές συγγραφείς που το αντίκρυσμά τους είναι δυσανάλογο με την φήμη τους.
    (Σκέφτηκα να αφαιρέσω τα σχόλια από αυτήν την ανάρτηση καθώς δεν αφορά εμένα,χαίρομαι που τελικά δεν το έκανα κι αναπτύχθηκε κάποιος ειλικρινής διάλογος)
    Την καλημέρα μου και θα χαρώ να ακούσω εντυπώσεις όταν διαβάσεις κάποιο από τα βιβλία της!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ
    Βίκυ συμφωνώ απόλυτα (είχα ανοιχτό το σχόλιο μου για ώρα και δεν είχε δημοσιευθεί το δικό σου με αποτέλεσμα να γράψουμε παρόμοια).Κι εγω με αφορμή την δημοσίευση είδα τα βίντεο και πραγματικά εκτός από την αναφορά των ονομάτων όλα τα υπόλοιπα μου ήταν γνωστά από τα βιβλία της.
    Ευχαριστώ για την επίσκεψη
    Την αγάπη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. και εγώ της άποψης να είχες τα σχόλια ανοιχτά είμαι..σπανίζουν τέτοιοι άνθρωποι...θα πάρω βιβλίο της γιατί τα λεγόμενα της μου κίνησαν τον ενδιαφέρον..
    καλό σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. christina
    Αισθάνομαι λοιπόν οτι θα τα ξαναπούμε γι' αυτή την υπέροχη, ουσιώδη και σημαντική μυθιστοριογράφο.
    Καλό σαββατοκύριακο και σε σένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗΣ | Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2008

    Η Φωτεινή Τσαλίκογλου (καθηγήτρια ψυχολογίας και συγγραφέας) μιλάει εκ βαθέων για τη Μαργαρίτα Καραπάνου που πέθανε την περασμένη Τρίτη.

    (Απόσπασμα από την συνέντευξη)
    «Της χρωστώ το “πάρε δώσε” που είχα με τον δικό της τρόπο. Τον τρόπο μιας αιχμηρής “αληθινότητας” που δεν κάμπτεται και δεν τιθασεύεται από θανατηφόρους καθωσπρεπισμούς. Της χρωστώ τον προβληματισμό της και τα ερωτηματικά της για την έννοια της “φυσιολογικότητας” που απουσιάζουν από τα περισπούδαστα ακαδημαϊκά εγχειρίδια “Τι είναι φυσιολογικότητα; ” Ποιος έχει τη δικαιοδοσία να απαντήσει; Δεν την έχει κανείς. Αμα μπαίνεις στην κανονικότητα μήπως χάνεις πολύτιμα πράγματα; Τo ένστικτο, την αγριάδα, τον πεσιμισμό σου.

    Της χρωστώ ότι μοιράστηκα μαζί της το ένστικτο, την αγριάδα και τον πεσιμισμό της. Αλλά ταυτόχρονα και την χωρίς όρια χαρά της ζωής. Της χρωστώ το γενναιόδωρο βλέμμα της που έδιωχνε την κακή ενέργεια από όλα αυτά τα δύσπιστα, επιφυλακτικά και τσιγκούνικα βλέμματα που μας κυκλώνουν. Της χρωστώ όλα τα γενναιόδωρα κείμενα που έγραψε για τα μυθιστορήματά μου.

    Της χρωστάω ότι μου εμπιστεύτηκε ό,τι πιο πολύτιμο είχε. Την πολυπλοκότητα της ζωής της, και της ιστορίας της, τα σκοτάδια και τις μαύρες τρύπες της ιστορίας αυτής. Οχι! Δεν είναι μια ιστορία παθολογίας, αλλά μια εμβληματική ιστορία που φανερώνει με συνταρακτικό τρόπο τη δυνατότητα της ζωής μας, των σχέσεων και των φαντασιώσεών μας να είναι μυστήρια, παράξενα, διπλά, αντιφατικά. Δίχως όλα αυτά να αποτελούν συμπτώματα παθολογίας. Αλλά ενδείξεις ενός άλλου τρόπου του υπάρχειν.

    Της χρωστάω γιατί μαζί της μοιράστηκα αυτή την εμπειρία ενός άλλου τρόπου του υπάρχειν. Την υπερβολή. Την τρέλα που όλοι μέσα μας, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο, κουβαλάμε. Το πιο κρυφό καταχωνιασμένο μέσα μας μυστικό. Της χρωστάω ότι μου έδωσε την ευκαιρία να μην το φοβηθώ αυτό το κομμάτι μου και με ένα τρίτο αφτί να το αφουγκραστώ. Το άλλο της όνομα Αγία Φανερωμένη».

    www.tovima.gr/default.asp?pid=2&arti...47&dt=07/12/2008
    Συμπληρωματικά για όσους διάβασαν ή θα διαβάσουν αυτή την δημοσίευση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ναι... τώρα που είδα τα videos θυμήθηκα όλη την συνέντευξή της, την είχα δει στην TV. Θυμάμαι, πως είχα εντυπωσιαστεί, όχι από την ευφράδεια του λόγου της, αλλά για την τόλμη που την διέκρινε, να εξιστορήσει μεταξύ των άλλων και όλα τούτα τα άκρως προσωπικά για την οδυνηρή ιδιαιτερότητά της, που την κυνηγούσε σχεδόν μια ολόκληρη ζωή...
    Δεν μένει παρά να διαβάσω ένα βιβλίο της, μου έχεις προτείνει κάποιο Κυπαρησία, προσδοκώντας να "εντυπωσιαστώ" για δεύτερη φορά, για διαφορετικούς όμως λόγους...
    Χαιρετώ σε
    φιλιά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που να έχω συζητήσει μαζί του για λογοτεχνία και να μην του έχω προτείνει την Καραπάνου, όχι όμως για να εντυπωσιασθεί αλλά γιατί κατέχει ξεχωριστή θέση στο πάνθεο των αγαπημένων μου συγγραφέων.Δεν θυμάμαι ποιό πρότεινα αλλά νομίζω ότι το ΝΑΙ ή το
    Rien ne va plus είναι μια καλή αρχή.
    Φιλιά κι από μένα

    ΑπάντησηΔιαγραφή