1

Στο παρελθόν, όταν περνούσα μια πολύ δύσκολη επαγγελματική περίοδο, κάποιος μου έδωσε μια χρήσιμη συμβουλή. "Πήγαινε εκεί που υπάρχει αγάπη", μου είπε.
Δεν είχα ιδέα τι εννοούσε αλλά ούτε το ξέχασα ποτέ.
Καθώς κυλούσε ο χρόνος όμως, άρχισα να το αντιλαμβάνομαι διαισθητικά. Καταλαβαίνεις την αξία του να αφήσεις κάποια πράγματα πίσω σου, του να παρατάς όλα όσα σε επιβαρύνουν ή έστω που σε ταλαιπωρούν, γιατί πλέον δεν έχεις χώρο στη μικρή σου βάρκα για επιπλέον αποσκευές. Κι επειδή δεν θέλεις να περιπλέκεις τα πράγματα και δεν θέλεις να τα δραματοποιείς, πηγαίνεις κάπου αλλού.
"Πήγαινε εκεί που υπάρχει αγάπη."

(απόσπασμα από συνέντευξη της Dominiqke Browning στο περιοδικό Bazaar)

Αφιερωμένη η ανάρτηση (αντί γενεθλίων) από το Μονοκοτυλήδονο και τα Αδέσποτα Συναισθήματα σε όλους τους αναγνώστες που με τίμησαν με την παρουσία τους κι ήταν κάτι περισσότερο από ένα εικονίδιο στην δεξιά πλαϊνή στήλη.
Με αγάπη ...

Το κουκλόσπιτο

Το πιο όμορφο σπίτι, 
το σπίτι που έχω κρατήσει στο μυαλό μου και χάρη σ΄αυτό έφτιαξα ιστορίες για άλλα σπίτια μακρινά κι άγνωστα ήταν ένα χαρτόκουτο. 
Το μοιραζόμουν, κυρίως τις βροχερές μέρες, με την κούκλα μου την Λυδία που ήταν μαλακιά κι είχε ροζ χαμόγελο. Όταν κουραζόμουν το μετέτρεπα σε αυτοκίνητο και το παιχνίδι αποκτούσε καινούργιο ενδιαφέρον.
Στριμωγμένοι με κάποιο τρόπο παραμένουμε στην μήτρα της ζωής κι ο ομφάλιος λώρος μας  τρέφεται με ουσίες αόρατες δια γυμνού οφθαλμού. Ένα ξεχασμένο τραγούδι, μια τρυφερή σκέψη, λίγη αλμύρα από την παλίρροια του μυαλού μας, ένα  άγγιγμα, μια ματιά σε ένα αστέρι.
Η φίλη μου η Ράνια μετακόμισε σ΄ένα σπίτι  μικρό για να χωρέσει τρεις ανθρώπους. 
Τα σπίτια όμως δεν είναι φτιαγμένα μόνο για να χωράνε εμάς αλλά για να χωράνε κι αυτά μέσα μας. Εύχομαι λοιπόν το σπίτι αυτό να ριζώσει στην καρδιά τους κι εκείνη να μεγαλώσει για να το χωρέσει ολόκληρο.
Εύχομαι επίσης να μην της είχα τάξει ριγέ τροπικά ψάρια για την μπανιέρα της που να ταιριάζουν με τα ριγέ πλακάκια που ζωγράφισε, γιατί τώρα πρέπει κάτι να σκαρφιστώ...

Υ.Γ άλλοι πνίγονται σε μια κουταλιά νερό κι άλλοι κολυμπάνε...

Λεπτομέρεια

Ο ανεμιστήρας
Η αναμονή
Ένα ξύλινο παντζούρι
Όλα αυτά που πετάνε
Τα ερωτηματικά  κλεισμένα αεροστεγώς
Τα θαυμαστικά  να κυνηγάνε την πτώση του ήλιου
Μια απογευματινή βόλτα
Η παρατήρηση
Η αλμύρα στο δέρμα
Τα κόκκινα στρογγυλά παράσημα των κουνουπιών
Συμπυκνωμένος χυμός βύσσινο
Ένα παιδικό χαμόγελο
Ένα άλλο πασαλειμμένο μαρμελάδα
Νυχτολούλουδα
Νυχτοπεταλούδες
Νυχτοφύλακες αστεριών 
Χωνάκι παγωτό
Η εξερεύνηση
Ιμαρέτ
Το γυαλί που στρογγύλεψε η θάλασσα
Επιβίβαση στο πλοίο του καλοκαιριού
Αποβίβαση στο νησί του φθινοπώρου
Ποτέ το αντίθετο...

Σύνθεση

ζωγραφικό έργο D. Huyn

Υπό την επήρεια ενός αλκοολούχου νυσταγμένου σούρουπου, ο αέρας στο ψηλοτάβανο δωμάτιο μύριζε γοητεία και μυστήριο.
Το  παράθυρο είχε θέα στο δρόμο κι αν έριχνε κανείς μια κλεφτή ματιά στο εσωτερικό θα έβλεπε το μεγάλο ξύλινο καβαλέτο να δεσπόζει στο χώρο.
Η κοπέλα με τα μακριά μαλλιά και τις ανακατεμένες σκέψεις λαγοκοιμόταν στην κόκκινη βελούδινη πολυθρόνα. Κάθε τόσο έτριβε το ύφασμα στο μπράτσο με τον αντίχειρα, ελπίζοντας αυτή η επαναλαμβανόμενη μονότονη κίνηση να της φέρει το βάθος του ύπνου που επιθυμούσε, όταν ένα δυνατό κορνάρισμα από έξω την τίναξε απότομα. Το μισοκοιμισμένο βλέμμα της αντίκρισε το λευκό τελάρο και για μια στιγμή  είδε να ζωγραφίζεται πάνω του όλη της η ζωή. 
Τι περίεργο.
Κάπου εκεί ανάμεσα στα πολυάριθμα σωληνάρια χρώματος, δίπλα στους βαμβακερούς μουσαμάδες, στα καθαρά πινέλα , στα προσχέδια και στα κάρβουνα κάτι είχε χάσει... Κάτι απροσδιόριστο αλλά γνώριμο, κάτι, αλλά τι;
Ύστερα νύχτωσε... 
Πάντα νυχτώνει...
Μέχρι να ξημερώσει η καινούργια μέρα κι όλα να πάρουν το συνηθισμένο τους περίγραμμα. Αυτό που δεν έχει ανάγκη  να το μετρήσει η βελόνα.
Είναι άραγε το φως που σβήνει το σκοτάδι ή το σκοτάδι που ανάβει το φως;

 Ε. Προκοπίου  "Κυπαρησία"110χ90

                                 (το ξέθαψα κάνοντας εκκαθάριση στο ταχυδρομείο μου...)

Στο μπλέντερ

φωτογραφία  essuu

Χμμ, είπε ο γιατρός κοιτάζοντας βλοσυρά τα χαρτιά της. Ύστερα έβγαλε τα μάτια του, τα έβαλε στη θήκη τους και την κοίταξε με το καλειδοσκόπιο που είχε φυτρώσει στο μέτωπο του. Ψαχούλεψε την δεξιά του τσέπη, βρήκε ένα δίευρω καθώς και  το παντελόνι του που το έψαχνε μέρες οπότε χαρούμενος πια αναφώνησε...
-Φευ, αγαπητή μου είστε και πάλι καλά! Θα πρέπει να σας κλείσω στο λογικομείο!Να αποφεύγεται το νερό και να τρώτε άφθονα παγωτά και σοκολάτες.
Θα μπορούσε να κλάψει στο άκουσμα της διάγνωσης αλλά θυμήθηκε  ότι τα τελευταία δάκρυα που αγόρασε ήταν κροκοδείλια και στέγνωναν σχεδόν πριν εμφανιστούν άρα ήταν τελείως περιττό να τα χρησιμοποιήσει.
Κοίταξε πίσω της κι είδε έναν μικρό σατανά να εκτελεί ταχυδακτυλουργικά κόλπα πετώντας στον αέρα κάτι κινέζικα σκόρδα. Ήταν χαριτωμένος. 
- Αν θες σκόρδο καλό να προτιμάς το ελληνικό , του είπε κι αυτός της πέταξε δύο σταγόνες αγιασμό κι αμέσως έγινε θαύμα κι άρχισαν τα μαλλιά της να μακραίνουν.
Ο γιατρός που στην πραγματικότητα δεν ήταν γιατρός γιατί ποτέ δεν ήθελε να γίνει γιατρός αλλά ήθελαν οι γονείς του, έβγαλε μια μικρή βούρτσα που όταν δεν είχε κόσμο το ιατρείο την έκανε μικρόφωνο και τραγουδούσε ρεμπέτικα κι άρχισε να την χτενίζει. Κατά την διάρκεια του χτενίσματος τραγουδούσε ένα παράξενο τραγούδι που είχε ακούσει σε μια παράσταση που ανέβασε ο δήμος Ρομπότ του πλανήτη Μακάρι. Έπειτα πήρε όσες σύριγγες βρήκε στο συρτάρι και τις τύλιξε γύρω από τα μαλλιά της σαν ρόλει.
- Θα πρέπει φεύγοντας να πάρετε το τρόλεϊ της είπε, γιατί μόνο αυτό κάνει ρίμα με το ρόλεϊ.
- Μα..., είπε η γυναίκα.
-Μα και μα, αν συνεχίσετε τις αντιρρήσεις θα σας περάσω βαφή και δεν θα μπορέσετε να φύγετε με κανένα μέσο γιατί δεν θα υπάρχει αντίστοιχη ρίμα. 
Η γυναίκα φόρεσε την άσπρη ποδιά που κρεμόταν σ΄ένα ασημένιο τσιγκέλι δίπλα στην πόρτα και μπήκε στην θέση του γιατρού. Πήρε το στηθοσκόπιο κι αφουγκράστηκε την θάλασσα των αντιθέσεων που τους χώριζε. Προσπαθούσε να καταλάβει το λόγο που ερχόταν και την συναντούσε σε τόσες αναρτήσεις. Δεν μπορούσε να βασιστεί παρά μόνο στην τύχη της ωστόσο δεν πίστευε καθόλου στο τυχαίο. Με το νυστέρι χάραξε τα αρχικά της στην βούρτσα κι ο γιατρός της είπε με ποια λέξη κάνει ρίμα κι αυτή τον χαστούκισε κι αυτός έγινε κόκκινος με μαύρα κουκούτσια... Να δω πως θα τελειώσεις αυτή την ιστορία τώρα που μ΄έκανες καρπούζι, πρόλαβε να ψελλίσει...
-Χμμ, είπε η γυναίκα  και γιατί να τελειώσει; Υπάρχουν κι ιστορίες χωρίς όφελος, μόνο για ευχαρίστηση...
Χρησιμοποιούνται όπως οι καραμέλες, αλλάζουν την γεύση ή φρεσκάρουν την αναπνοή...
Συνεχίζεται...
(δεν παίρνω κι όρκο)

Στιγμιαίος Μέλλοντας

Δεν έχω αυταπάτες
Ξέρω ότι θα παραμείνω μόνη μου
στο έλεος μιας εκκωφαντικής σιωπής
στολισμένης με φλυαρίες ασήμαντων γεγονότων.
Κάποτε θα ομορφαίνω 
Κάποτε θα ασχημαίνω
Από καιρό σε καιρό θα ερωτεύομαι
το θρόισμα των φύλλων
που είναι καταδικασμένα 
να εκτίσουν την ποινή τους το φθινόπωρο.


Μια μέρα θα ελευθερώσω
όλους τους λαγούς που κρύβω στο καπέλο μου
Θα τους αφήσω να τρέξουν
μέχρι την άκρη του ορίζοντα
Θα ανέβω στο κατώφλι μιας καινούργιας μέρας
φορώντας το λευκό μου φουστάνι
Θα στροβιλίσω τις ώρες μου
γύρω από τις αόρατες σου νότες.
ενώ εσύ θα απλώνεις ένα σύννεφο ομπρέλα
κάτω από τον ήλιο
που μας λιώνει τα όνειρα.


(φωτογραφία :Sea of Clouds by MattTheSamurai)

Άνω τελεία (μετεκλογική ενόραση)

Η βασίλισσα λικνίζοντας ελαφρά τους γοφούς της προχωρούσε σχεδόν χαριτωμένα προς την έξοδο με μια κίνηση ματ που από χρόνια  σχεδίαζε.
Ο βασιλιάς έστεκε αιώνια  μαρμαρωμένος σύμφωνα με τις μαρτυρίες των παρευρισκομένων αλλά και του μύθου που έτσι τον ήθελε και που παντού υπάρχει, όπως διδαχθήκαμε από μια παλαιότερη διαφήμιση. 
Τα άλογα που είχαν αρχίσει να χάνουν την γυαλάδα τους και μερικά ακόμη και το σχήμα τους κάτω από το βάρος του παιχνιδιού που παιζόταν στις πλάτες τους, χλιμίντρισαν δυνατά χτυπώντας ταυτόχρονα με δύναμη τις οπλές τους πάνω στην σκακιέρα. Η βασίλισσα σκέφτηκε για μια στιγμή κι έπειτα είπε με στεντόρεια φωνή...
-Είναι που δεν έχουν ψωμί, φευ ας φάνε λοιπόν ευρωπαϊκό παντεσπάνι! 
-Τα πιόνια θέλουν να διατηρήσουν τα τετραγωνάκια που στέκονται είπε χαμηλόφωνα κάποιος.
-Κόψτε τους το κεφάλι! πρόσταξε η βασίλισσα κι αλλάξτε τους τα... νομίσματα.
Στο άκουσμα αυτής της διαταγής κάποιοι  έσπευσαν να κόψουν μόνοι τους το κεφάλι τους  για να μην μπουν σε μπελάδες αργότερα. *1
Έπειτα από χρόνια ο Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα αποφάνθηκε ότι αν τα άλογα αφηνίαζαν, οι αναβάτες θα έπεφταν κάτω και η παρτίδα θα είχε διαφορετική εξέλιξη. Ηλίου φαεινότερον.


Τάδε έφη Πυθία μασουλώντας ανόρεχτα τα φύλλα της, λόγω ζέστης και καταχνιάς, λίγο πριν ανοίξει την πόρτα του μαντείου κι αρχίσει να δέχεται προσφορές για franchise.
*1 (όρα ανάρτηση με τίτλο παρένθεση)

Παρένθεση

Ζωγραφικό έργο Carol Marin

Την μέρα που η Σαλώμη κατέληξε στον νευροχειρουργό, ύστερα από προβλήματα στον αυχένα, άπαντες αντιλήφθησαν ότι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Μόνο ο Ιωάννης συνέχιζε να πιστεύει ότι μόνοι μας τρώμε το κεφάλι μας κι ας έστεκε το δικό του άθικτο πάνω στο μπουφέ ανάμεσα στα λοιπά εδέσματα...

Νυχτερινό 2

Έβραζε στο ζουμί του για δυο ολόκληρους χειμώνες και μια ξεδιάντροπη άνοιξη. Κάθε τόσο έχωνε την μαντεμένια κουτάλα βαθιά μέσα του, δοκίμαζε, σκληρό το κρέας και πως να μαλακώσει με τόση απουσία στο κόκκαλο.
Στο αριστερό πάνω ράφι, κλεισμένη στο τετράγωνο λαμαρινένιο κουτάκι του καφέ, η κόρη των ματιών του έγραφε συνταγές για τυφλούς ερωτευμένους και μελετούσε τους εναπομείναντες κόκκους πάθους κάτω από το μικροσκόπιο της θλίψης της. 
Κάπου κάπου σήκωνε το καπάκι, ξεμούδιαζε το βλέμμα της επάνω του. Ύστερα ξάφριζε τους αφρούς του θυμού του, κράταγε το νερό καθαρό.
Κάπου κάπου την ώρα που ο αετός του δάγκωνε το συκώτι χτύπαγε συνθηματικά την πόρτα στο κουτάκι της. Ύστερα άφηνε τους υδρατμούς της καρδιάς του ελεύθερους να τους εισπνεύσει εκείνη. 
Ένα μέτρο και λίγα εκατοστά τους χώριζαν κι όμως ήταν αδύνατο να συναντηθούν. Ήταν τα κενά αέρος που μεσολαβούσαν κι άφηναν τα στόματα να χάσκουν στην θέα της νοσταλγίας και τα χνώτα να στοιχειώνουν ορφανά.