Ο τυφλός ψαράς

Οι ανθρώπινες ιστορίες μπορούν να εμπνεύσουν. Μέσα από αυτές γινόμαστε ο άλλος, μπαίνουμε στα παπούτσια κάποιου άλλου και κοιτάμε τη πραγματικότητα. Αυτό για μένα είναι πολύ σημαντικό και πολύ απελευθερωτικό γιατί απεγκλωβιζόμαστε από τα στενά όρια της αντίληψης που ασυνείδητα ή συνειδητά έχουμε επιβάλει στους εαυτούς μας. Η ιστορία είναι το πέρασμα στην άλλη πραγματικότητα, η ανάγκη να συνδεθείς με κάτι που δεν είναι δικό σου και ταυτόχρονα είναι. Και οι ιστορίες αυτές έχουν κεντρικό ρόλο να παίξουν γιατί πρώτα πρώτα μπορεί να διαμορφώσουν πρότυπα και τα πρότυπα δημιουργούν αξίες και τρόπους συμπεριφοράς. Παλιότερα αυτοί που ‘παιρναν τα βουνά θεωρούνταν γραφικοί τώρα θεωρούνται πρωτοπόροι. Σε αυτή την εποχή χρειαζόμαστε ανθρώπους που έχουν αποσκιρτήσει από την καθεστηκυία, και έχουν αποφασίσει να φύγουν έξω από αυτό το μονοδιάστατο τρόπο που οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους. Οι ιστορίες του σήμερα είναι ο πολιτισμός του αύριο. 

Ο άνθρωπος έχει απομακρυνθεί από την ουσία του ανθρώπου. Είναι απαραίτητη μια ριζοσπαστική αναθεώρηση του κόσμου και της πραγματικότητας που μας περιβάλλει, χρειαζόμαστε το πλημμύρισμα από την απελευθερωτική δύναμη του ουτοπικού πνεύματος, ότι όλα είναι δυνατά, ότι μπορεί να αλλάξει ο κόσμος προς το καλύτερο. Εάν δεν επινοήσουμε ένα νέο χάρτη για τις ζωές μας η προοπτική για αυτόν τον πολιτισμό διαγράφεται ζοφερή. Τα λόγια του Γκράμσι είναι πιο επίκαιρα από ποτέ: «Ο παλιός κόσµος πεθαίνει και ο καινούργιος πασχίζει να γεννηθεί. Ζούµε στην εποχή των τεράτων». 

Από την συνέντευξη του Σ. Βογιατζή στο elculture.gr, ολόκληρη εδώ.

❃ Καλή χρονιά ❃

Συναισθηματική
                                Εγκεφαλική &
Σωματική ισορροπία
                               Εύχομαι σε όλους για την νέα χρονιά!
Προηγούμενη θητεία σε ακροβατικά κρίνεται απαραίτητη όπως όλα δείχνουν.
 Για τους χρήστες της κρυφής πόρτας εξόδου από τον αδιέξοδο πολλές φορές πραγματικό κόσμο  προς τον ανέξοδο κόσμο των ονείρων, συνιστάται η προσθήκη μιας επιπλέον κουταλιάς  αγάπης που απογειώνει την γεύση του μαγικού φίλτρου και μειώνει την καθημερινή φθορά του εσωτερικού κόκκινου χρώματος .Για τους υπόλοιπους συνιστάται το ίδιο.
Κυπαρησία Σ.

Μ. Καραπάνου

Διαβάζω από καιρό σε καιρό γραπτά που με φέρνουν σε αμηχανία. Μου θυμίζουν μπαλκόνια σπιτιών την περίοδο των Χριστουγέννων  με μοναδικό στόχο να ξεπεράσουν   το ένα το άλλο σε αριθμητική ποσότητα  λαμπιονιων. Δεν αλλάζει το περιεχόμενο του κουτιού στολίζοντας το με περισσότερες κορδέλες, αυτή είναι η αλήθεια. Αγάπησα αυτούς που έγραφαν απλά, αυτούς που έγραφαν από την ψυχή τους και η ψυχή δεν χρειάζεται στολίδια, τι να τα κάνει άλλωστε...Τρία χρόνια πάνε που έφυγε η Μαργαρίτα Καραπάνου, πέντε που δεν την διαβάζω γιατί με κάποιο τρόπο καταφέρνει κι επηρεάζει την γραφή μου. Δεν την διαβάζω αλλά ονειρεύομαι την μέρα που θα είμαι αρκετά ισχυρή ώστε να μπορώ να το κάνω.
Κυπαρησία Σ.

Από το Feedage. com
 Λες κι αναζητούσε από την πρώτη στιγμή ν’ ανακαλύψει το νόημα της ζωής, να το αναλύσει. Με μια ειλικρίνεια που «σπάζει κόκαλα». Όσα πολλοί δεν τολμούν να ομολογήσουν ακόμη και όταν γεράσουν αυτή τα είπε στα δεκατρία, στα δεκατέσσερα, στα δεκαπέντε της χρόνια, πριν το τέλος ακόμη της εφηβείας. Γι’ αυτό και δε με εκπλήσσει το γεγονός ότι οι άλλοι συγγραφείς στέκονται απέναντί της μ’ επιφύλαξη, φανερά αμήχανοι. Ανέβασε πολύ ψηλά τον πήχη η άτιμη, και τώρα καθώς θα κάθεται εκεί πάνω ή εκεί κάτω ή όπου αλλού και θα παίζει με τα σκυλιά της θα ρίχνει ματιές στη γη και θα χαμογελά πλατιά, μ’ ένα ειρωνικό μειδίαμα.

Μ’ αρέσει πολύ η Μαργαρίτα Καραπάνου. Γιατί; Επειδή είναι πολύ διαφορετική απ’ τους πληκτικούς, επί το πλείστον, ομοτέχνους της. Γιατί γράφει ενδιαφέρουσες ιστορίες, που δε γίνονται ποτέ βαρετές. Γιατί μπορεί και περνά στον αναγνώστη κάποια μηνύματα, με τρόπο αβίαστο, αληθινό. Και γιατί, να, φαντάζει στα μάτια μου, σαν ένας μικρός παράξενος ήλιος λογοτεχνικής ζωής…

Ύστερα από ένα άσχημο όνειρο παρακάλεσα το θεό να με αφήσει να ζήσω,τίποτε άλλο, γιατί η ζωή είναι πολύ ωραία.
Τα έχεις όλα, χωρίς να έχεις τίποτα.
Υπάρχει η φαντασία που συμπληρώνει κι έτσι η ζωή είναι καταπληκτική. (Μ. Καραπάνου)

Στο τέταρτο βίντεο μιλάει  για τους φίλους της μητέρας της  (γιατί κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις  όσο και να μας κακοφαίνεται)

Το σφαγμένο βόδι

Όταν την άκουσα για πρώτη φορά απογοητεύτηκα με το τέλος της... Κακά τα ψέμματα οταν διαβάζεις ή ακούς μιά ιστορία φτιάχνεις το δικό σου τέλος πολύ πριν φτάσεις στο δικό της. Ε, και τι ήθελε τώρα να πει, σκέφτηκα. Αδιάφορη σίγουρα δεν με άφησε γιατί ξαναγύρισα κάποια στιγμή στον τόπο του εγκλήματος... Κι όταν τελείωσε κατάλαβα κι όταν κατάλαβα  ξαφνικά συνειδητοποίησα οτι αισθάνθηκα μαζί της ακριβώς οπως κι ο ήρωας μπροστά στο σφαγμένο βόδι. Απίστευτο πως κατάφερε να μου γεννήσει το ίδιο συναίσθημα...
Η ιστορία είναι πάντα μια τελικά... μόνο το πρόσωπο που την λέει αλλάζει.