Κόκκινο, Λεμονιά, Παράθυρο

Milton Avery, Portrait of Marsden  Hartley

Ο γιατρός του ζητάει να θυμηθεί τρεις λέξεις...Κόκκινο, λεμονιά, παράθυρο.
Ο μπαμπάς ανοίγει το στόμα του αλλά δεν λέει τίποτα. Θα αστειεύεται, σκέφτομαι.
Ο γιατρός επαναλαμβάνει τις ίδιες λέξεις με την ίδια σειρά, κόκκινο, λεμονιά παράθυρο.
Ο μπαμπάς ανοίγει και πάλι το στόμα του...κόκκινο...

κόκκινο...
Έλα μπαμπά μην με τρελαίνεις, τρεις απλές γαμολέξεις είναι.
Ο γιατρός του λέει με υπομονετικό ύφος ότι γνωρίζει πως οι λέξεις είναι δύσκολες αλλά θα πρέπει να προσπαθήσει να τις θυμηθεί. Κόκκινο, λεμονιά, παράθυρο, επιμένει.
Ο μπαμπάς λέει κόκκινο... κόκκινο, λεμονιά...την άλλη δεν την θυμάμαι.
Ο γιατρός λέει πως είναι κάτι που υπάρχει στα σπίτια.
Δεν ξέρω, απαντάει ο μπαμπάς.
Δεν υπάρχει τίποτα στα σπίτια γιατρέ. Τίποτα...αυτή την λέξη έπρεπε να του βάλεις και θα την έβρισκε αμέσως. 
Οι άνθρωποι που τα κατοικούσαν  μεταβάλλονται σε κάτι άλλο που μοιάζει με την παλιά τους εικόνα αλλά δεν είναι. Σε κάτι οικείο και ταυτόχρονα τόσο ξένο. Τα νιάτα υποχωρούν στο οδόστρωμα των γηρατειών, τα συναισθήματα κουκουλώνονται από το πέπλο της μοναξιάς, ο ένας πηδιέται με τον άλλο για λίγα λεπτά πρόσκαιρης αδρεναλίνης κι εγώ χαμογελώ ένας θεός ξέρει γιατί. 
Ανήκεις στο τρία τοις εκατό του πληθυσμού που μπορεί ακόμα και χαμογελάει, μου είπε μια σύμβουλος ψυχικής υγείας προχτές στο μετρό. Αχ, της απάντησα και να ξέρατε... Ότι χρειάζεται να ξέρω το διαβάζω στο πρόσωπό σου κορίτσι μου. Χαμογέλα, χαμογέλα γιατί αλλάζεις τη διάθεση και στους  ανθρώπους γύρω σου, κάνε τα πάντα για να σώσεις το χαμόγελό σου, χαμογέλα no matter what.
Κόκκινο, λεμονιά, παράθυρο, λέει ο μπαμπάς...κι εγώ χαμογελώ. Ναι μπαμπά, καημένε μπαμπά, κόκκινο, λεμονιά, παράθυρο, τώρα που ξέρω θα τα γράψω σ ένα μικρο χαρτί, σκονάκι, να τα έχω πρόχειρα αν φτάσω στα χρόνια σου, το θέμα μου τότε, όπως και τώρα θα είναι να θυμηθώ που  το χω κρύψει. Πάντα κάτι κρύβουμε και μερικές φορές το ξεχνάμε αιώνια κρυμμένο.
Κόκκινο, λεμονιά, παράθυρο, φτου ξελευτερία  σε όλους.

Λεπτομέρεια

Ο ανεμιστήρας
Η αναμονή
Ένα ξύλινο παντζούρι
Όλα αυτά που πετάνε
Τα ερωτηματικά  κλεισμένα αεροστεγώς
Τα θαυμαστικά  να κυνηγάνε την πτώση του ήλιου
Μια απογευματινή βόλτα
Η παρατήρηση
Η αλμύρα στο δέρμα
Τα κόκκινα στρογγυλά παράσημα των κουνουπιών
Συμπυκνωμένος χυμός βύσσινο
Ένα παιδικό χαμόγελο
Ένα άλλο πασαλειμμένο μαρμελάδα
Νυχτολούλουδα
Νυχτοπεταλούδες
Νυχτοφύλακες αστεριών 
Χωνάκι παγωτό
Η εξερεύνηση
Ιμαρέτ
Το γυαλί που στρογγύλεψε η θάλασσα
Επιβίβαση στο πλοίο του καλοκαιριού
Αποβίβαση στο νησί του φθινοπώρου
Ποτέ το αντίθετο...

Ταχυδρομικό τέλος πληρωμένο

 Μ΄αρέσει ν' ανακαλύπτω μικρούς θησαυρούς. Πάντα μου άρεσε. Ένα όστρακο, ένα κομμάτι γυαλί που το στρογγύλεψε η θάλασσα, ένα ξερό φύλλο με ωραίο σχήμα. 

Στην ουσία τίποτα δεν έχει πραγματική αξία μέχρι την στιγμή που εσύ για κάποιο λόγο θα θελήσεις να το αποκτήσεις. Πόσα είναι τα πράγματα που δεν χρειαζόμαστε αλλά μας έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου για να πιστέψουμε το αντίθετο... Μεγάλη η λίστα αλλά κι ο πρόλογος για να πω τελικά ότι ακούγοντας το παρακάτω τραγούδι το μάτι μου έπεσε σ' ένα σχόλιο που έλεγε...
  
"Αν υπάρχει αληθινή νοσταλγία,είναι για τα πράγματα που ποτέ δεν είδαμε,για τις γυναίκες που ποτέ δεν κοιμηθήκαμε μαζί τους,για τους φίλους που δεν κάναμε.
Ανήκουμε σ' όλους τους τόπους που δεν γνωρίσαμε.... 
Όταν ακούω αυτό το τραγούδι γεμίζω με αληθινή νοσταλγία για όλα αυτά..."

Αυτός ήταν ο μικρός μου θησαυρός για σήμερα. Δυό γραμμές
κάτω από ένα τραγούδι. Δυό γραμμές με αποστολέα έναν άγνωστο άνθρωπο και παραλήπτες  άλλους άγνωστους ανθρώπους. 

Δύο μικρές στιγμές παρελθόντος χρόνου

Ώρα εσπερινή προς βραδινή, λίγο πριν αποφασίσει ο ήλιος να μαζέψει τις τελευταίες ακτίνες του και να τις βάλει για ύπνο.
Ημιξαπλωμένη σ' ένα παγκάκι κι η Δριβάλα λίγα μέτρα πιο πέρα να τραγουδάει Μαντάμ Μπάττερφλαϊ.
Τα πόδια μου γυμνά ακουμπούν στο χορτάρι και τα μυρμήγκια μου γαργαλούν τα δάχτυλα. Ηρεμία και νότες που χορεύουν στον αέρα και τα δαχτυλίδια του τσιγάρου μου ν' αναζητούν τα σύννεφα αφού το στόμα μου δεν μπορεί. Σχεδόν ευτυχία.
Πόσες περιττές ανάγκες έχουμε δημιουργήσει για να μην βλέπουμε τι πραγματικά μας λείπει  στις μεγάλες πόλεις...Καμιά τους  δεν μπορεί να εκθρονίσει  το ζεστό άγγιγμα της φύσης, μόνο με επιστολές από το χέρι του  Μίδα μοιάζουν, χρυσές και παγωμένες.

Θαμμένα κάτω απο εκατομμύρια κόκκους άμμου τρία μικρά καρέτα καρέτα βρίσκουν αρχικά το δρόμο προς την έξοδο κι ύστερα παραζαλισμένα ψάχνουν την θάλασσα. Το πρώτο κύμα τα πετάει έξω, το δεύτερο τα αρπάζει δυνατά στην αγκαλιά του. Πρόλαβα να τα βαφτίσω  βιαστικά πάνω στον αποχαιρετισμό...Ζωή, Ζωή και Ζωή. Μπορεί να ήταν κι αρσενικά τώρα που το καλοσκέφομαι αλλά δεν θα ενοχληθούν γιατί γι' αυτά σημασία έχει η Ζωή.

 (Αύγουστος 2011)

Λεωφορείον η ζωή

Στην γειτονιά μου έκλεισαν πολλά μαγαζιά αλλά άνοιξε ενα ολοκαίνουργιο γραφείο τελετών. Διότι οι άνθρωποι πολλά μπορούν να σταματήσουν να κάνουν αλλά οχι να πεθαίνουν. Ενας γνωστός μου είπε οτι θα καταλάβω οτι μεγάλωσα οταν αρχίσω να πηγαίνω συχνά σε κηδείες ( μικρή είμαι ακόμη ευτυχώς).

Το γραφείο απέναντι ακριβώς απο την στάση του λεωφορείου μου κλείνει το μάτι πονηρά κάθε φορά που το κοιτάζω σα να μου λέει μην νομίζεις οτι θα γλιτώσεις την επίσκεψη ...

Λοιπόν τελικά μερικά πράγματα λειτουργούν καλύτερα αντίστροφα... εκτιμάς την ζέστη του καλοκαιριού οταν πέσει η μύτη σου στο πάτωμα απο το κρύο, ενα καλό φαγητό οταν φας ενα κακομαγειρεμένο και την ζωή οταν νιώσεις την ανάσα του θανάτου στο σβέρκο σου.

"Κατα τ' άλλα πραγματικά τρώω περγαμόντο για να ξημερώσει και γράφω ποιήματα ώστε να ερωτεύομαι σωστά. " Ο. Ελύτης

Η φωτογραφία απο http://www.flickr.com/photos/journaldesvitrines/5322555845/