Κόκκινο, Λεμονιά, Παράθυρο

Milton Avery, Portrait of Marsden  Hartley

Ο γιατρός του ζητάει να θυμηθεί τρεις λέξεις...Κόκκινο, λεμονιά, παράθυρο.
Ο μπαμπάς ανοίγει το στόμα του αλλά δεν λέει τίποτα. Θα αστειεύεται, σκέφτομαι.
Ο γιατρός επαναλαμβάνει τις ίδιες λέξεις με την ίδια σειρά, κόκκινο, λεμονιά παράθυρο.
Ο μπαμπάς ανοίγει και πάλι το στόμα του...κόκκινο...

κόκκινο...
Έλα μπαμπά μην με τρελαίνεις, τρεις απλές γαμολέξεις είναι.
Ο γιατρός του λέει με υπομονετικό ύφος ότι γνωρίζει πως οι λέξεις είναι δύσκολες αλλά θα πρέπει να προσπαθήσει να τις θυμηθεί. Κόκκινο, λεμονιά, παράθυρο, επιμένει.
Ο μπαμπάς λέει κόκκινο... κόκκινο, λεμονιά...την άλλη δεν την θυμάμαι.
Ο γιατρός λέει πως είναι κάτι που υπάρχει στα σπίτια.
Δεν ξέρω, απαντάει ο μπαμπάς.
Δεν υπάρχει τίποτα στα σπίτια γιατρέ. Τίποτα...αυτή την λέξη έπρεπε να του βάλεις και θα την έβρισκε αμέσως. 
Οι άνθρωποι που τα κατοικούσαν  μεταβάλλονται σε κάτι άλλο που μοιάζει με την παλιά τους εικόνα αλλά δεν είναι. Σε κάτι οικείο και ταυτόχρονα τόσο ξένο. Τα νιάτα υποχωρούν στο οδόστρωμα των γηρατειών, τα συναισθήματα κουκουλώνονται από το πέπλο της μοναξιάς, ο ένας πηδιέται με τον άλλο για λίγα λεπτά πρόσκαιρης αδρεναλίνης κι εγώ χαμογελώ ένας θεός ξέρει γιατί. 
Ανήκεις στο τρία τοις εκατό του πληθυσμού που μπορεί ακόμα και χαμογελάει, μου είπε μια σύμβουλος ψυχικής υγείας προχτές στο μετρό. Αχ, της απάντησα και να ξέρατε... Ότι χρειάζεται να ξέρω το διαβάζω στο πρόσωπό σου κορίτσι μου. Χαμογέλα, χαμογέλα γιατί αλλάζεις τη διάθεση και στους  ανθρώπους γύρω σου, κάνε τα πάντα για να σώσεις το χαμόγελό σου, χαμογέλα no matter what.
Κόκκινο, λεμονιά, παράθυρο, λέει ο μπαμπάς...κι εγώ χαμογελώ. Ναι μπαμπά, καημένε μπαμπά, κόκκινο, λεμονιά, παράθυρο, τώρα που ξέρω θα τα γράψω σ ένα μικρο χαρτί, σκονάκι, να τα έχω πρόχειρα αν φτάσω στα χρόνια σου, το θέμα μου τότε, όπως και τώρα θα είναι να θυμηθώ που  το χω κρύψει. Πάντα κάτι κρύβουμε και μερικές φορές το ξεχνάμε αιώνια κρυμμένο.
Κόκκινο, λεμονιά, παράθυρο, φτου ξελευτερία  σε όλους.

(Α) Απουσία

Την συνάντησε ένα άδειο από όνειρα βράδυ να πίνει νερό στην  λίμνη των ευχών.
Κοιτάχτηκαν για ένα δευτερόλεπτο του αιώνα .
Τι ευχήθηκες; την ρώτησε
Να εξαφανιστώ, του απάντησε.
Σ' αγαπώ, της είπε.
Μέχρι πότε;
Μέχρι την ώρα που θα εξαφανισθείς.
Θέλω να βράζεις στα καζάνια της κόλασης του πάθους για πάντα, του ψιθύρισε στο αυτί...Μέχρι να μην μείνει τίποτα επάνω σου παρά μόνο η επιθυμία σου για μένα γυμνή πάνω στα άσπρα σου κόκαλα. Ύστερα θα τα κάψω να δω τι χρώμα έχουν οι στάχτες τους και θα τις πιω για να μπεις πάλι μέσα μου, να με επιθυμήσεις  από την αρχή και να μην έχει τέλος όλο αυτό μέχρι την μέρα που θα εξαφανιστώ.
Δέχομαι, ψέλλισε ξεροκαταπίνοντας εκείνος, μα αυτή είχε ήδη χαθεί.

Πρελούδιο 5

Μπλε νιφάδες έπεφταν
από την τρύπα του ουρανού
πάνω στους γυάλινους ανθρώπους.
Σιωπή βαθιά
κι ύστερα
άρχισαν ένας ένας να σπάνε
σε χιλιάδες κομματάκια
μικρά σαν κόκκους ζάχαρης.
Πότισε ο χρόνος 
κι από το χώμα φύτρωσε
ένα καινούργιο είδος
με μάτια ανθισμένα
και στην θέση της της γλώσσας
ένα κεντρί.

Ενδιάμεσα

Την έβλεπα να απλώνει ρούχα στη ταράτσα του τριώροφου.
Μια απλή καθημερινή σκηνή, θα πεις, ανάξια λόγου...
Δεν ξέρω.
Έτσι όπως φυσούσε ο αέρας κι έπαιρνε τα άσπρα σεντόνια 
και τα ένωνε με τα σύννεφα κι έτσι όπως φαινόταν κι αυτή μικρή και συγχρόνως θεόρατη ένα σκαλί κάτω από τον ουρανό, έμοιαζε αλλιώς.
Βλέπεις, είναι κάποιες μέρες που  καθαρίζει η ατμόσφαιρα και τότε νιώθω ότι  η ποίηση δεν γράφεται, μόνο αναπνέετε. Τις άλλες στέκεται αναποφάσιστη στο ενδιάμεσο, ανυπεράσπιστη στον ιδρώτα της πόλης.

   
( πηγή εικόνας : http://trigger.photoshelter.com )

Πινακοθήκη

Τοποθετημένο σε περίοπτη θέση
φωτισμένο με αντάξιους προβολείς
το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ
ξεφλούδιζε.
Ο καμβάς ξερνούσε
ανά τακτά χρονικά διαστήματα
αμφίβολες χρωματικές ποιότητες
διατηρούσε απαρέγκλιτα
σημεία που η πινελιά τοποθετήθηκε με σθένος.
Τα αυτιά μαράθηκαν κι έπεσαν
Στους δακρυγόνους αδένες
φύτρωσαν κροκοδείλια δάκρυα
άρεσαν στους επισκέπτες
συνοδευτικά με ολονύχτιους βρυχηθμούς
που αντιλαλούσαν στο στομάχι του
την ώρα που τους  χώνευε.
Η ασθένεια της παρακμής κράτησε καιρό
Μόνο κουκκίδες απέμειναν στο τέλος
κι ένας σκόρος παρθένος στη θέση της μύτης
να ροκανίζει ανόρεχτα χίλια εκτάρια μοναξιάς.
Ο συλλέκτης δεν άντεχε πια να το βλέπει.
Πίστεψε πως έχασε τα λεφτά του
το άφησε πίσω του.
Τι θλιβερό αστείο
αυτή η φράση, αυτή η πράξη.
Ότι αφήνεις πίσω σου
απλά δεν είναι μπροστά σου
Περιμένει υπομονετικά
τη στιγμή που θα γυρίσεις το κεφάλι
για να  γίνεις γλυπτό άλατος
στην αίθουσα τέχνης "Η γυναίκα του Λωτ".

Ποιητικό ύστερο :
Ξεθωριάζουμε, το πρόσεξες;
Και τα λόγια δεν είναι παρά πόρνες
ξεβάφονται βιαστικά, ξεπλένονται σχολαστικά 
λίγα λεπτά μετά την κορύφωση της ηδονής.

(εικόνα Alex Gross -Mixed Media on Antique Photograph)

Εδώ κι εκεί

Η άλλη όψη  στα ευρύχωρα νερά του Regarding Poetry. Ευχαριστώ θερμά για την φιλοξενία! 

Η άλλη όψη

Μου είπαν ότι ζούσε σ΄ένα ενυδρείο.
Κυνηγούσε μικρές φυσαλίδες οξυγόνου κι έγλυφε τα τζάμια να διατηρούνται καθαρά.
Είναι σημαντικό να βλέπεις από μέσα έξω όσο και το αντίθετο.
Στις δώδεκα παρά ένα λεπτό έκλαιγε. 
Τα δάκρυα του έδιναν μια σχετική αλμύρα στο νερό κι έμοιαζε θαλασσινό. 
Προσομοίωση ζωής...
Στις δώδεκα και δύο λεπτά έβγαζε από την κατάψυξη
έναν μικρό ωκεανό και τον παρατηρούσε.
Ήταν όμορφος κι απέραντος μα δεν ήταν δικός του. Δεν είχε όρια, ούτε  σιγουριά, δεν υποσχόταν τίποτα. 
Στο ενυδρείο ήταν αλλιώς. Ήταν όπως έπρεπε να είναι.
Στις δώδεκα και πέντε λεπτά αφού τον τοποθετούσε προσεκτικά  πίσω στην θέση του, ξάπλωνε σε μια γλιτσιασμένη  φτιαγμένη από πλαστικά φύκια αιώρα, για να κοιμηθεί.
Χνουδωτά κομμάτια πλαγκτόν της ζωής που είχε αρνηθεί του γαργαλούσαν την μύτη. 
Τα έσπρωχνε απαλά, μαζί τους και τα ίδια του τα όνειρα  που εκείνη την ώρα συνήθιζαν να έρχονται.
Στις οχτώ και δεκαέξι θα έστεκε στο ταμείο του φαρμακείου πληρώνοντας το φάρμακο για την αλλεργία.
 Στο ενυδρείο η ζωή είναι απλή, μόνο που απαγορεύονται τα ταξίδια.
Επιτρέπονται όμως οι αποσκευές. Θεωρούνται όργανα δολοφονικά.

(έργο Michael Sowa, πηγή εικόνας artistsandart.org )

Νυχτερινό 3

Ουρανοκατέβατη
μετρονόμος εναέριας κυκλοφορίας
χορευτικών παύσεων.
Αιωρούμενη
ορειβάτης πολιορκημένων αστερισμών.
Λαθρεπιβάτης
σε σώμα βόα σφιγκτήρα
Γλιστρούσε με χάρη στο σωλήνα της ζωής
ισορροπώντας στα όρια του ανέφικτου.
Τριβόταν με δύναμη επάνω του
έπειτα τον στραγγάλιζε ανάμεσα στα πόδια της
αφήνοντάς του μια μικρή ανάσα
ίσα ίσα για να μπορεί να αφουγκρασθεί
την στιγμή που θα του ψιθύριζε στο αυτί
Είσαι δικός μου
μέχρι το τελευταίο σου εν στύση μόριο.
                               

                                              
πηγή φωτογραφίας : http://midnightmartinis.tumblr.com

Regarding Poetry

Έχω την εντύπωση ότι τα ποιήματα που αρνούμαι να γράψω, τα βράδια βρυκολακιάζουν και ζητούν να πιουν μελάνι...

Θερμές ευχαριστίες στον Γιώργο Νικολόπουλο που με φιλοξενεί στο  Regarding Poetry  ανάμεσα σε εξαιρετικούς γραφιάδες.

Πρελούδιο 4

Λοιπόν σε θυμήθηκα... Έτσι όπως έγραφα στο μεταξωτό χαρτί με τα αγγελάκια που δεν μπορούσα να τα χρησιμοποιήσω γιατί ήταν ελαττωματικά μα ούτε να τα πετάξω γιατί ήταν όμορφα.
Όταν τελείωσα με το γράψιμο ήταν αδύνατο να διαβάσω τις λέξεις. Είχαν φυτρώσει πεταλούδες στα βλέφαρα μου και ανοιγόκλειναν ρυθμικά κι αδυσώπητα τα εύθραυστα φτερά τους. Πάντα φυτρώνει κάτι εκεί που δεν το σπέρνεις. Είναι θέμα χρόνου.
Ο χρόνος έρχεται όταν δεν τον περιμένει κανείς. Κρατάει μια μεγάλη βελόνα και κλείνει τον κύκλο με μια κρυφή βελονιά. Τότε τα μάτια σου πετάνε αλλά δεν μπορούν να διαβάσουν.
Αυτά τα αγγελάκια φταίνε για όλα να το ξέρεις. Έχουν αυτό το αθώο ύφος και ξεγελάνε τον εκτυπωτή μου.

ζωγραφικό έργο Erica Kuhn

Ώρα νυχτερινή

Alta Plana - Cités obscures by Pierre Ceriano

Χρόνια πολλά...
Διάβαζε καθημερινά το βιβλίο του
Ώρα νυχτερινή
Σελίδα πέντε, σελίδα δέκα, σελίδα είκοσι
Προσεκτικά το ακουμπούσε στο κομοδίνο δίπλα του
Έκλεινε τα μάτια
Κοιμόταν
με το παράθυρο ανοιχτό να μπαίνει οξυγόνο
Κάθε μέρα το ίδιο
Χρόνια πολλά...
Μια μέρα 
Ώρα νυχτερινή
Σελίδα τριάντα, σελίδα σαράντα, σελίδα πενήντα
Έκλεισε το βιβλίο
Έκλεισε τα μάτια
Κοιμήθηκε
Δεν ξύπνησε ποτέ
Τον βρήκε η καθαρίστρια το επόμενο πρωί
Κάλεσε την αστυνομία
Μέχρι να έρθουν
ξεκίνησε να διαβάζει το βιβλίο (του)
για να περάσει η ώρα.


Υπογράμμισε με μαρκαδόρο μια φράση που της άρεσε...

Γράφω για την ζωή. Γράφω, γράφω, μα δεν έχω παράπονο... Κι η ζωή με γράφει επίσης...

(στην Αθηνά με αγάπη )

Οι ανεπαίσθητες διαφορές της δημοκρατίας...

Στην αρχαία Ελλάδα χρησιμοποιήθηκαν  δούλοι για να κατασκευαστούν μνημεία όπως ο Παρθενώνας. 
Στην σύγχρονη χρησιμοποιήθηκε η κρίση για να κατασκευαστούν δούλοι.

untitled-by sweet rrramona

  Πηγή φωτογραφίας-midnightmartinis.tumblr.com       

        

Πρελούδιο 3

Στο όστρακο της μνήμης λατρεύεται η ανάμνηση.
Όσα έφυγαν είναι δεμένα με όσα θα έρθουν
Όσα χάθηκαν είναι ίσα με όσα θα βρεθούν.
Όσα κι αν γράψω δεν είναι παρά λόγια
Αποστεωμένες φλυαρίες τζιτζικιών 
στολίδια άριζα στο δέντρο της σιωπής.

Συνέταιροι στο ίδιο έγκλημα

Την ερωτεύτηκε για το δέρμα της
καθόταν και το παρατηρούσε ώρες
ν' αλλάζει κάτω από το φως του ήλιου
να γίνεται διάφανο, ύστερα ροζ, άλλοτε χρυσαφί
παρατηρούσε τις διακλαδώσεις των γαλαζοπράσινων νεύρων
τα σπασμένα  αγγεία και τα γερά.
Τον ερωτεύτηκε για τα μάτια του
που έλαμπαν σαν καρβουνάκια μέσα στη νύχτα.
Κάποτε πως του ρθε
πήρε τα καρβουνάκια του τ' ακούμπησε πάνω της
έτσι για να δει αν της ταιριάζει το σημάδι.
Κάποτε πως της ήρθε
πέταξε λίγο νερό στα μάτια του
κι έσβησαν τα καρβουνάκια.
Κι αφού άντεξαν κι οι δύο
είπαν να συνεχίσουν
μέχρι να φτάσουν στο τέλος
μέχρι να μην μείνει τίποτα
τίποτα που να τους θυμίζει
τίποτα που να τους πληγώνει.
Τίποτα. 
Κι εκεί στο τίποτα
άρχισαν να ψάχνουν με λύσσα 
για ένα κομμάτι απείραχτο δέρμα
για λίγο κρυμμένο κόκκινο στα μάτια
για μιαν ανάσα κάτω από τόνους χώματα.

1

Στο παρελθόν, όταν περνούσα μια πολύ δύσκολη επαγγελματική περίοδο, κάποιος μου έδωσε μια χρήσιμη συμβουλή. "Πήγαινε εκεί που υπάρχει αγάπη", μου είπε.
Δεν είχα ιδέα τι εννοούσε αλλά ούτε το ξέχασα ποτέ.
Καθώς κυλούσε ο χρόνος όμως, άρχισα να το αντιλαμβάνομαι διαισθητικά. Καταλαβαίνεις την αξία του να αφήσεις κάποια πράγματα πίσω σου, του να παρατάς όλα όσα σε επιβαρύνουν ή έστω που σε ταλαιπωρούν, γιατί πλέον δεν έχεις χώρο στη μικρή σου βάρκα για επιπλέον αποσκευές. Κι επειδή δεν θέλεις να περιπλέκεις τα πράγματα και δεν θέλεις να τα δραματοποιείς, πηγαίνεις κάπου αλλού.
"Πήγαινε εκεί που υπάρχει αγάπη."

(απόσπασμα από συνέντευξη της Dominiqke Browning στο περιοδικό Bazaar)

Αφιερωμένη η ανάρτηση (αντί γενεθλίων) από το Μονοκοτυλήδονο και τα Αδέσποτα Συναισθήματα σε όλους τους αναγνώστες που με τίμησαν με την παρουσία τους κι ήταν κάτι περισσότερο από ένα εικονίδιο στην δεξιά πλαϊνή στήλη.
Με αγάπη ...

Το κουκλόσπιτο

Το πιο όμορφο σπίτι, 
το σπίτι που έχω κρατήσει στο μυαλό μου και χάρη σ΄αυτό έφτιαξα ιστορίες για άλλα σπίτια μακρινά κι άγνωστα ήταν ένα χαρτόκουτο. 
Το μοιραζόμουν, κυρίως τις βροχερές μέρες, με την κούκλα μου την Λυδία που ήταν μαλακιά κι είχε ροζ χαμόγελο. Όταν κουραζόμουν το μετέτρεπα σε αυτοκίνητο και το παιχνίδι αποκτούσε καινούργιο ενδιαφέρον.
Στριμωγμένοι με κάποιο τρόπο παραμένουμε στην μήτρα της ζωής κι ο ομφάλιος λώρος μας  τρέφεται με ουσίες αόρατες δια γυμνού οφθαλμού. Ένα ξεχασμένο τραγούδι, μια τρυφερή σκέψη, λίγη αλμύρα από την παλίρροια του μυαλού μας, ένα  άγγιγμα, μια ματιά σε ένα αστέρι.
Η φίλη μου η Ράνια μετακόμισε σ΄ένα σπίτι  μικρό για να χωρέσει τρεις ανθρώπους. 
Τα σπίτια όμως δεν είναι φτιαγμένα μόνο για να χωράνε εμάς αλλά για να χωράνε κι αυτά μέσα μας. Εύχομαι λοιπόν το σπίτι αυτό να ριζώσει στην καρδιά τους κι εκείνη να μεγαλώσει για να το χωρέσει ολόκληρο.
Εύχομαι επίσης να μην της είχα τάξει ριγέ τροπικά ψάρια για την μπανιέρα της που να ταιριάζουν με τα ριγέ πλακάκια που ζωγράφισε, γιατί τώρα πρέπει κάτι να σκαρφιστώ...

Υ.Γ άλλοι πνίγονται σε μια κουταλιά νερό κι άλλοι κολυμπάνε...

Λεπτομέρεια

Ο ανεμιστήρας
Η αναμονή
Ένα ξύλινο παντζούρι
Όλα αυτά που πετάνε
Τα ερωτηματικά  κλεισμένα αεροστεγώς
Τα θαυμαστικά  να κυνηγάνε την πτώση του ήλιου
Μια απογευματινή βόλτα
Η παρατήρηση
Η αλμύρα στο δέρμα
Τα κόκκινα στρογγυλά παράσημα των κουνουπιών
Συμπυκνωμένος χυμός βύσσινο
Ένα παιδικό χαμόγελο
Ένα άλλο πασαλειμμένο μαρμελάδα
Νυχτολούλουδα
Νυχτοπεταλούδες
Νυχτοφύλακες αστεριών 
Χωνάκι παγωτό
Η εξερεύνηση
Ιμαρέτ
Το γυαλί που στρογγύλεψε η θάλασσα
Επιβίβαση στο πλοίο του καλοκαιριού
Αποβίβαση στο νησί του φθινοπώρου
Ποτέ το αντίθετο...

Σύνθεση

ζωγραφικό έργο D. Huyn

Υπό την επήρεια ενός αλκοολούχου νυσταγμένου σούρουπου, ο αέρας στο ψηλοτάβανο δωμάτιο μύριζε γοητεία και μυστήριο.
Το  παράθυρο είχε θέα στο δρόμο κι αν έριχνε κανείς μια κλεφτή ματιά στο εσωτερικό θα έβλεπε το μεγάλο ξύλινο καβαλέτο να δεσπόζει στο χώρο.
Η κοπέλα με τα μακριά μαλλιά και τις ανακατεμένες σκέψεις λαγοκοιμόταν στην κόκκινη βελούδινη πολυθρόνα. Κάθε τόσο έτριβε το ύφασμα στο μπράτσο με τον αντίχειρα, ελπίζοντας αυτή η επαναλαμβανόμενη μονότονη κίνηση να της φέρει το βάθος του ύπνου που επιθυμούσε, όταν ένα δυνατό κορνάρισμα από έξω την τίναξε απότομα. Το μισοκοιμισμένο βλέμμα της αντίκρισε το λευκό τελάρο και για μια στιγμή  είδε να ζωγραφίζεται πάνω του όλη της η ζωή. 
Τι περίεργο.
Κάπου εκεί ανάμεσα στα πολυάριθμα σωληνάρια χρώματος, δίπλα στους βαμβακερούς μουσαμάδες, στα καθαρά πινέλα , στα προσχέδια και στα κάρβουνα κάτι είχε χάσει... Κάτι απροσδιόριστο αλλά γνώριμο, κάτι, αλλά τι;
Ύστερα νύχτωσε... 
Πάντα νυχτώνει...
Μέχρι να ξημερώσει η καινούργια μέρα κι όλα να πάρουν το συνηθισμένο τους περίγραμμα. Αυτό που δεν έχει ανάγκη  να το μετρήσει η βελόνα.
Είναι άραγε το φως που σβήνει το σκοτάδι ή το σκοτάδι που ανάβει το φως;

 Ε. Προκοπίου  "Κυπαρησία"110χ90

                                 (το ξέθαψα κάνοντας εκκαθάριση στο ταχυδρομείο μου...)

Στο μπλέντερ

φωτογραφία  essuu

Χμμ, είπε ο γιατρός κοιτάζοντας βλοσυρά τα χαρτιά της. Ύστερα έβγαλε τα μάτια του, τα έβαλε στη θήκη τους και την κοίταξε με το καλειδοσκόπιο που είχε φυτρώσει στο μέτωπο του. Ψαχούλεψε την δεξιά του τσέπη, βρήκε ένα δίευρω καθώς και  το παντελόνι του που το έψαχνε μέρες οπότε χαρούμενος πια αναφώνησε...
-Φευ, αγαπητή μου είστε και πάλι καλά! Θα πρέπει να σας κλείσω στο λογικομείο!Να αποφεύγεται το νερό και να τρώτε άφθονα παγωτά και σοκολάτες.
Θα μπορούσε να κλάψει στο άκουσμα της διάγνωσης αλλά θυμήθηκε  ότι τα τελευταία δάκρυα που αγόρασε ήταν κροκοδείλια και στέγνωναν σχεδόν πριν εμφανιστούν άρα ήταν τελείως περιττό να τα χρησιμοποιήσει.
Κοίταξε πίσω της κι είδε έναν μικρό σατανά να εκτελεί ταχυδακτυλουργικά κόλπα πετώντας στον αέρα κάτι κινέζικα σκόρδα. Ήταν χαριτωμένος. 
- Αν θες σκόρδο καλό να προτιμάς το ελληνικό , του είπε κι αυτός της πέταξε δύο σταγόνες αγιασμό κι αμέσως έγινε θαύμα κι άρχισαν τα μαλλιά της να μακραίνουν.
Ο γιατρός που στην πραγματικότητα δεν ήταν γιατρός γιατί ποτέ δεν ήθελε να γίνει γιατρός αλλά ήθελαν οι γονείς του, έβγαλε μια μικρή βούρτσα που όταν δεν είχε κόσμο το ιατρείο την έκανε μικρόφωνο και τραγουδούσε ρεμπέτικα κι άρχισε να την χτενίζει. Κατά την διάρκεια του χτενίσματος τραγουδούσε ένα παράξενο τραγούδι που είχε ακούσει σε μια παράσταση που ανέβασε ο δήμος Ρομπότ του πλανήτη Μακάρι. Έπειτα πήρε όσες σύριγγες βρήκε στο συρτάρι και τις τύλιξε γύρω από τα μαλλιά της σαν ρόλει.
- Θα πρέπει φεύγοντας να πάρετε το τρόλεϊ της είπε, γιατί μόνο αυτό κάνει ρίμα με το ρόλεϊ.
- Μα..., είπε η γυναίκα.
-Μα και μα, αν συνεχίσετε τις αντιρρήσεις θα σας περάσω βαφή και δεν θα μπορέσετε να φύγετε με κανένα μέσο γιατί δεν θα υπάρχει αντίστοιχη ρίμα. 
Η γυναίκα φόρεσε την άσπρη ποδιά που κρεμόταν σ΄ένα ασημένιο τσιγκέλι δίπλα στην πόρτα και μπήκε στην θέση του γιατρού. Πήρε το στηθοσκόπιο κι αφουγκράστηκε την θάλασσα των αντιθέσεων που τους χώριζε. Προσπαθούσε να καταλάβει το λόγο που ερχόταν και την συναντούσε σε τόσες αναρτήσεις. Δεν μπορούσε να βασιστεί παρά μόνο στην τύχη της ωστόσο δεν πίστευε καθόλου στο τυχαίο. Με το νυστέρι χάραξε τα αρχικά της στην βούρτσα κι ο γιατρός της είπε με ποια λέξη κάνει ρίμα κι αυτή τον χαστούκισε κι αυτός έγινε κόκκινος με μαύρα κουκούτσια... Να δω πως θα τελειώσεις αυτή την ιστορία τώρα που μ΄έκανες καρπούζι, πρόλαβε να ψελλίσει...
-Χμμ, είπε η γυναίκα  και γιατί να τελειώσει; Υπάρχουν κι ιστορίες χωρίς όφελος, μόνο για ευχαρίστηση...
Χρησιμοποιούνται όπως οι καραμέλες, αλλάζουν την γεύση ή φρεσκάρουν την αναπνοή...
Συνεχίζεται...
(δεν παίρνω κι όρκο)

Στιγμιαίος Μέλλοντας

Δεν έχω αυταπάτες
Ξέρω ότι θα παραμείνω μόνη μου
στο έλεος μιας εκκωφαντικής σιωπής
στολισμένης με φλυαρίες ασήμαντων γεγονότων.
Κάποτε θα ομορφαίνω 
Κάποτε θα ασχημαίνω
Από καιρό σε καιρό θα ερωτεύομαι
το θρόισμα των φύλλων
που είναι καταδικασμένα 
να εκτίσουν την ποινή τους το φθινόπωρο.


Μια μέρα θα ελευθερώσω
όλους τους λαγούς που κρύβω στο καπέλο μου
Θα τους αφήσω να τρέξουν
μέχρι την άκρη του ορίζοντα
Θα ανέβω στο κατώφλι μιας καινούργιας μέρας
φορώντας το λευκό μου φουστάνι
Θα στροβιλίσω τις ώρες μου
γύρω από τις αόρατες σου νότες.
ενώ εσύ θα απλώνεις ένα σύννεφο ομπρέλα
κάτω από τον ήλιο
που μας λιώνει τα όνειρα.


(φωτογραφία :Sea of Clouds by MattTheSamurai)